توسعه پایدار ملی و ضرورت حمایت از روستا
توسعه پایدار ملی و ضرورت حمایت از روستا

روستا مرکز تولید است و توسعه پایدار یعنی توسعه همراه تولید ملی باکیفیت. منظور از تولید هم تولید باکیفیت است نه تولید کم کیفیت یا بی‌کیفیت. توسعه پایدار یعنی حفظ محیط زیست برای نسل های حال و آینده. پس، توسعه پایدار همراه دو رکن افزایش تولید کیفی ملی و بهبود مراقبت و صیانت از محیط زیست است.

اختصاصی نشریه میرملاس نو- توسعه پایدار با اقتصاد دلالی و اقتصاد رانتی و اقتصاد غیرمولد هیچ‌گونه سنخیتی ندارد. توسعه پایدار با تولید ملی گره خورده است. در این میان، نقش روستا یک نقش کلیدی و راهبردی برای تقویت توسعه پایدار است.

کشاورز، دامدار، باغدار همگی باید امنیت شغلی پایدار داشته باشند. همه این متغیرهای انسانی باید درآمد دارای ارزش افزوده داشته باشند. روستاییان باید بیمه مناسب پایدار داشته باشند. روستا باید تقویت شود؛ تقویت روستا یعنی رسیدن به توسعه پایدار محلی، منطقه‌ای و ملی.

اگر کشاورز در فقر مالی باشد؛ اگر جاده روستایی مناسب نداشته باشد؛ اگر محصولاتش به فروش نروند؛ اگر بیمه درمانی و سنواتی مناسب نداشته باشد؛ اگر امکانات و زیرساخت‌های کافی نداشته باشد؛ همگی این‌ها باعث تخلیه شدن روستاها از جمعیت می‌شود. وقتی روستا از جمعیت مولد و جوان و نیروی کار تخلیه شد یعنی پسرفت در توسعه پایدار ملی.

کشور نیاز دارد که همواره از روستاییان حمایت شود. همواره باید سیاست‌های حمایتی شامل این قشر تولیدکننده بشود؛ زیرا روستا رکن تولید ملی است و نباید از جمعیت تخلیه بشود. در این زمینه، نیاز است به صورت پیوسته آموزش کشاورزی از نوع مدرن باشد و مدام کشاورزان ما با شیوه ها و ابزارهای جدید تولید آشنا شوند. ضرورت دارد کشاورزان ما که قشر تولیدکننده هستند مدام دانش خود از شیوه‌های تولید را با حمایت دولت و آموزش دولت، به روز کنند.

کشاورزی ما باید کاملا مکانیزه و مدرنیزه شود تا به ارزش افزوده بالا و تولید عمده برسیم و از وضعیت خرده‌مالکی و کشاورزی معیشتی خرد، فاصله بگیریم. بدون تقویت روستا و بدون رفع مشکلات معیشتی روستاییان نمی‌توانیم به توسعه پایدار ملی برسیم.

توسعه و پیشرفت یعنی تقویت تولید ملی باکیفیت. فراموش نکنیم امنیت غذایی کشور ما مرهون تولید محصولات غذایی استراتژیک در داخل کشور است پس، فراهم شدن این تولید استراتژیک ملی نیازمند حمایت همه‌جانبه و کامل از قشر تولیدکننده یعنی قشر کشاورز است. بدون حمایت از قشر کشاورز نمی‌توانیم به توسعه پایدار ملی برسیم. حتی نیاز است در مباحث صیانت از منابع طبیعی و مراقبت از محیط زیست نیز مشارکت روستاییان افزایش یابد. باید با آموزش‌های لازم و سازماندهی روستاییان، مشارکت اجتماعی در مباحث مراقبت از منابع طبیعی و محیط زیست را توسعه داد.

رکن مهم دیگر توسعه پایدار، صیانت از محیط زیست است؛ بدون توجه به محیط زیست نمی‌توان به توسعه پایدار رسید؛ زیرا کره زمین باید یک محیط سالم آب و هوایی برای زیست نسل‌های آینده باشد تا بتوانند در راه رسیدن به توسعه پایدار، کنش‌گری مسئولانه داشته باشند.

پس، دو رکن توسعه پایدار ملی، حمایت از تولید کننده زیست‌کننده در روستا و حمایت از محیط‌زیست است. اگر در روستا، کشاورز به اندازه کافی درآمد پایدار نداشته باشد از قشر تولیدکننده به قشر مهاجر به شهرها تبدیل می‌شود. او به شهر می‌آید و به ناچار به مشاغل کاذب یا مشاغل خطرناک اقتصاد زیرزمینی و غیررسمی می‌پردازد که خود، پیامدهای اجتماعی و حتی امنیتی خطرناک برای شهرها خواهد داشت.

پس، همیشه دولت‌ها باید از قشر تولیدکننده یعنی قشر کشاورز حمایت کنند تا روستا از جمعیت تخلیه نشود. نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم بایستی در این زمینه قوانین لازم را وضع کنند؛ قوانینی که اساس آنها حمایت از کشاورزان و روستاییان باشد. فراموش نکنیم اگر می‌خواهیم رونق تولید و جهش تولید در کشور نهادینه شود بایستی از روستا و کشاورز حمایت کنیم؛ زیرا روستا، پایه و اساس تولید ملی است.

 

(شهرام شرفی/ عضو هیئت تحریریه میرملاس نو)